شاعرانه

آنگاه که غزل حرف عاشقانه شد

ناهید نوشتم و دستم به رعشه شد

عمری گذشت و شعرم نمی گرفت

از راه آمدی و غزلم شاعرانه شد

آن شب بیماری ات ، دل منم گرفت

بی اختیار قافیه ام بی نشانه شد

ماندم کنارت نه برای ترحمت

آنجا دلم کنار دلت پی یک بهانه شد